Coping

adhddepressieervaringsdeskundigheid

In reactie op mijn vorige blog kreeg ik wat feedback waar ik hier op in wil spelen. Niet zozeer vanwege de feedback maar nog veel meer vanwege het herkennen van de processen die momenteel in mijzelf spelen.

Mijn depressie(s) is overwegend ADHD gerelateerd. Let wel ik weet dat ook pas sinds 3 jaar. In die tijd heb ik een hoop geleerd over de aandoening en over mezelf. Daarom weet ik dat ik momenteel bezig ben met overleven , wat men ook wel coping1 noemt.

De meeste ADHD’ers zijn daar, bewust of onbewust, wel aardig in thuis denk ik. Maar we gebruiken niet altijd de juiste methoden. Mijn coping bestond altijd voornamelijk uit het terugvallen op mijn gevoel voor rechtvaardigheid. Ik bleef vechten. Ook als ik het niet kon winnen. Vechten tegen de bierkaai. Daar zijn wij ADHD'ers goed in.

Aan verliezen zitten voor ADHD'ers erg veel haken en ogen qua hormoonhuishouding en de impact schijnt minder erg te zijn als we het gevoel kunnen behouden dat we toch in ons recht staan.2 Qua coping kunnen we dan denk ik spreken van “Geruststellende gedachten en wensdenken” ware het niet dat we ons niet alléén voor de gek houden maar wel degelijk een voor ons positieve fysieke reactie teweeg brengen. Het verlies wordt immers minder extreem ervaren en stress hormonen hebben minder kans.

Ik heb inmiddels veel bijgeleerd en ik vecht nog steeds. Maar anders. Actief aanpakken en steun zoeken staan daarbij meer op de voorgrond. ADHD is een handicap. Toevallig zag ik een leuke beschrijving van de overheid wat een handicap is toen ik de belasting site bezocht vanwege de erfenis uit de vorige blog.

Invalide Vergelijk uw situatie met die van een gezond persoon die hetzelfde werk doet of in dezelfde situatie zit (bijvoorbeeld: werkloos met een uitkering). Ga hierbij uit van de komende 3 jaar. Verdient u in die periode door uw handicap zeker de helft minder dan deze persoon? Dan is sprake van invaliditeit.

Als je dit een keer kunt erkennen voor jezelf en ziet wat je ADHD tot nu toe teweeg heeft gebracht in je leven blijft er alleen een enkele eerlijke conclusie. Je kunt het niet alleen. En wees eerlijk hoe vaak hoor je de neuronorm niet roepen dat niemand het alleen kan? Maar wij moeten dat wel.3 Deze voetnoot liegt er niet om. Daarom is het belangrijk naast zelf proberen problemen op te lossen hulp en steun te zoeken.

Vooralsnog bestaat die steun zo goed als niet in Nederland. Behandelingen worden beperkt door grenzen die de zorgverzekeraar stelt en door de publieke opinie die het als een luxe probleem ziet dat genezen kan worden met een draai om de oren. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hulp uitblijft tot je met je comorbiditeit in de problemen raakt. Verslaving, psychose en criminaliteit daar is aandacht voor.

Dus ben je naast de hulpverleners die echt met hun hart werken, aangewezen op jezelf. Voor mij betekend dat me bewust zijn van mijn problematiek. Depressie met eventueel suïcidaliteit en ADHD zijn een fatale combo. Ik ben daarom gaan kijken waar mijn valkuilen liggen met nadruk op suïcide. Voor mij is dan impulsiviteit het grootste probleem. Een voorbeeld. Een half uur te vroeg op een station op de trein wachten vermijd ik. 30 Minuten is lang om te gaan malen als je toch al depressief bent. En wat kunnen we goed malen wij ADHDers .

Voor ik het verkeer in duik kijk ik bewust naar hoe ik me voel en hoe lang ik van plan ben weg te gaan. Geloof het of niet soms pas ik zelfs mijn reisroute aan.

En als alles niet meer werkt is er nog altijd de palliatieve reactie coping die niets met suïcide te maken heeft maar wel afleidt. Ik schrijf een blog of doe wat anders waar ik mezelf kan vergeten.

Blog Comments powered by Disqus.

Vorige Bericht