100% ADD Blog

Fotograferen naar herstel.

Therapeutische fotografie

Er zijn veel wegen die naar de psychologische definitie van herstel leiden. Fotografie is er een van. Een ooggestuigen verslag.

Inleiding

Ik wil in mijn blog meer aandacht gaan besteden aan o.a. psychologie. Ik verzamel nogal wat artikelen via Flipboard waar ik een Psychologie folder bijhoud. Natuurlijk zijn die over het algemeen in het Engels, en heb ik besloten mij op Nederland te richten. Ik zal daarom regelmatig met artikelen uit deze map nieuwe blogs fabriceren. Vandaag gaat het over een artikel over de therapie fotografie.

Het artikel

Het artikel zelf is een parodie op therapie voor fotografen. Maar is dat wel zo? De schrijver haalt een aantal ‘therapie’ momenten aan die ik hier even neerzet voor hen die het Engels niet machtig zijn.

  • Shutter Release: Ofwel het moment van afdrukken. Hij beschrijft het als het loslaten van een spanningsmoment.
  • LCD Relief: Het moment dat je vol spanning jezelf er toe overhaalt om de foto op het display goed te keuren.
  • Aperture Anxiety: Het moment dat je keuzes moet maken om tot de juiste belichting te komen.
  • Motor Drive Madness: Alles willen maar omdat dit onmogelijk is moeten ook hier weer keuzes gemaakt worden.
  • Coping With Composition: Zaken in de juiste proporties neerzetten.

Wat de auteur heeft gedaan is een aantal begrippen uit de psychologie met begrippen uit de fotografie verbinden. Wat hij gekscherend heeft gedaan wil ik nu eens wat serieuzer neerzetten omdat ik uit ervaring weet hoe therapeutisch fotografie zijn kan.

Fotografie als therapie

Mijn ervaring.

Als ADD’er ben ik net als lotgenoten visueel gericht. Ik wou dat ik dat eerder geweten had dan waren dingen in mijn leven anders gelopen. Pas sinds kort ben ik opgehouden getallen series te onthouden en visualiseer ik ze. Opeens kan ik van de ene kamer naar de ander lopen en het getal, telefoonnummer, wachtwoord reproduceren. Fotografie heeft altijd al mijn aandacht gehad maar ik ben pas sinds vorig jaar echt fanatiek aan de slag gegaan en het heeft me heel veel goeds opgeleverd.

Focussen.

Een van de eerste dingen die je leert als je foto’s gaat maken is focussen. Niet alleen wil je een duidelijk onderwerp, maar je wilt het ook nog juist en scherp belichten. Dit is iets dat bij veel psychiatrische aandoeningen zwaar te leiden heeft. Je ergens op concentreren en dingen in een juist perspectief zien, laat staan je concentreren op essentiële zaken blijkt vaak moeilijk. De strijd tijdens je ‘herstel’ kan op een heel passende wijze gecomplementeerd worden met het aanleren of gebruiken van dezelfde techniek in de fotografie.

Via creëren naar herstellen.

Dan komt het moment waarop je foto’s gaat maken. Dan kan, maar doe je meestal niet thuis. Je moet eruit. Je hebt jezelf een doel gesteld en dat wil je gaan verwezenlijken. Misschien ben je onzeker. Je weet niet waar je mee thuis komt. Je komt hier weer een hele hoop dingen tegen die je tijdens je ‘herstel’ ook tegen komt. De onzekerheid, de lusteloosheid, de angst. Allemaal zaken die je wilt overwinnen. Ook hier is fotografie een hulp. Fotografie begeleidt je in je denk proces naan je herstel. Je leert dat als je een doel wilt verwezenlijken je er uit moet. Je moet actief worden. Je moet het heft in eigen hand nemen.

Fouten maken mag.

Als je dan je foto’s hebt gemaakt zul je ontdekken dat er al naar gelang je kennis een deel mislukt is. Dat is jammer. Tijd om te kijken waarom dat zo is en wat je kunt doen om de volgende keer gewapend met die kennis te slagen. Fotografie leert je dat fouten maken normaal is. Dat je een mens bent en dingen over het hoofd kunt zien. Maar ook dat je kunt leren en de volgende keer kunt slagen. Fotografie leert je introspectie. Fotografie leert je dat fouten niet het einde van de wereld betekenen.

Ontwikkelen.

Als laatste stap ga je je foto’s ontwikkelen. Onafhankelijk of je JPG’s or RAW’s schiet kun je je foto’s vaak achteraf nog verbeteren en een persoonlijke touch meegeven. Dit maakt ze uniek en herkenbaar een foto van jou. Zo is dat ook met je ‘herstel’. Tijdens je herstel ben je jezelf aan het ontwikkelen. Je leert je eigen draai vinden en jezelf te zijn zoals je zelf wilt zijn en binnen je mogelijkheden past. Ook hier weer dus versterkende werking van de fotografie voor de psychiatrie.

Tot slot.

We kennen allemaal foto’s van psychiatrische patiënten. Waarom weet ik niet maar vaak zijn het dramatische zwart wit beelden. Rol bevestigend vind ik dat zelf, aangezien het echt niet allemaal huilen is in de psychiatrie. Er is genoeg te lachen en kleuren zat. Maar wat ik nog meer mis zijn de foto’s door (ex-)psychiatrische patiënten. Afgezien van het feit dat een psychiater of een psycholoog veel over zijn patiënt zou kunnen leren, hebben juist deze mensen heel wat te bieden met hun kijk op de ‘normaliteit’.

Dit is mee een van de redenen dat ik besloten heb om cursussen aan te bieden, ook voor instellingen in de zorg. Als ervaringsdeskundige weet ik als geen ander wat er speelt, spelen kan, en kan ik inspelen op de speciale behoeftes van een groep. Wie hierin geïnteresseerd is kan via het contact formulier contact opnemen.

BLOG
blog fotografie herstel fotograferen psychologie therapie coaching

Dialoog & Discussies