100% ADD Blog

Het houdt niet op.

De weg naar een opleiding.

Je zou het bijltje er bij neer willen gooien, maar dankzij een flinke dosis ODD blijf ik tegen de stroom zwemmen.

Update

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en bereid ik me voor om in september de MZ/MBO4 opleiding te beginnen. Maar dat gaat niet zonder horten en stoten. Ik had gehoopt een stageplek te kunnen vinden bij het FACT-Team waar ik eerder stage liep. Helaas kan dat niet doorgaan vanwege de opleidingseisen. Het moet namelijk een erkend opleidingsbedrijf zijn.

Ik ben vervolgens gaan kijken en het blijkt dus dat Parnassia stageplaatsen aanbied via het stagebureau ik heb daar dus op gesolliciteerd en een uitnodiging voor een gesprek gekregen aankomende dinsdag.

Schools is dus nu OK. En ik ga er vanuit dat Parnassia ook wel in kannen en kruiken is. Nu de gemeente nog. Daar had ik dus vanochtend een afspraak mee.

Balken

De gemeente legt weer balken op mijn pad. Net nu ik alles voor elkaar lijk te hebben beginnen ze opnieuw te emmeren. Want ik heb vrijstelling van de sollicitatieplicht en dat betekend dat ik nergens voor deug. Althans niet om na een opleiding aan het werk te gaan.

Iedere keer wordt weer het argument aangehaald dat het toch een dure opleiding is terwijl men vrolijk verder bouwt aan het ‘Grootste overdekte winkelcentrum van Nederland’, let wel door een gemeente die participatie gelden in de pot algemene middelen flikkert. Ik ben woest.

Er moet toekomst perspectief zijn. Als ik dan vraag wat het toekomst perspectief van dat winkelcentrum is wordt dat als een afleiding in het gesprek beschouwd en de boel over een andere boeg gegooid. Men wil gewoon geen risico lopen en wil zelfs het liefs (eist het praktisch) en baangarantie. Anno 2017. Ja hoor.

Ontmoedigingsbeleid

Zelf ervaar ik het handelen van de gemeente als een ontmoedigingsbeleid. Ik wordt weer de molen ingegooid en moet bij het UWV een Aanvraag Beoordeling Arbeidsvermogen vragen. Let wel, waar het eigenlijk om gaat is een vaststelling van een arbeidsbeperking en in welke mate die voorhanden is. Die kan zowel voor als tegen me gebruikt worden. Niet prettig dus.

En als die er een keer is is dat nog geen garantie dat ik die opleiding kan gaan volgen. De gemeente kan daarmee net zo goed een eigen invulling bedenken en me zo uit de bijstand flikkeren. Reden om die gemeente in deze zaken te vertrouwen heb ik niet echt. Zoals als je in een vorige blog kon lezen hebben ze dat al een keer geprobeerd met de ontheffing die ik had en opeens niet meer zou gelden, terwijl er was gezegd dat dat alleen een formaliteit was voor de cursus die ik toen ben gaan volgen.

Ik leef gewoon constant in angst dat ze me een kunstje flikken. Ik heb een lange weg afgelegd nadat ik met een zware depressie bij PsyQ terecht kwam en dit is een dreiging dat ik daar weer in terecht kom. Ik weet niet of ik dan nog eens naar PsyQ zou stappen. Ik vraag me vaak af of het het allemaal echt wel waard is. Het is gewoon die rebel in me die dan weer de kop opsteekt en zorgt dat ik doorga.

Maar wat wil je dan dat de gemeente doet?

Dat is een vraag die ik dan voor de voeten krijg. Men vraagt begrip vanwege problemen in het verleden. Misbruik. Dat soort dingen. Allemaal zaken die ik niet echt begrijp in deze context. Laten we eens kijken.

Iemand wil naar school om een baan te krijgen waarvan hij denk dat die bij hem past en waarmee hij uit de uitkering zou komen. Argument daartegen is:

Veel mensen hebben in het verleden een opleiding niet afgemaakt.

Maar ik heb inmiddels een voorbereidende cursus gedaan. Heb geen enkele dag gemist (als enige). Was als eerste klaar. Heb papieren die aantonen dat ik de opleiding qua niveau met links moet kunnen doen.

Veel mensen hadden een opleiding waar later geen werk voor was.

Als ik in de toekomst kon kijken dan kon ik een garantie geven. Maar niemand kan dat in een tijd waarin bedrijven sneller veranderen dan je ondergoed. Zo’n garantie vragen is dus absoluut sabotage. Je kunt alleen raden. En aangezien steeds meer zorgverzekeraars ervaringsdeskundigen eisen, is dit een groeiende beroepstak en heb ik gezien mijn leeftijd helemaal een pre. Psychologen en psychiaters kiezen voor leeftijdsgenoten voor hun patiënten. En last but not least zal het aantal diagnoses ADHD stijgen de komende jaren en is dus een eigen praktijk ook niet onmogelijk. En als alles niets is dan is die opleiding in ieder geval goed voor een leuke inzet in het vrijwilligers werk.

Maar ben ik in staat dit werk te doen?

Ik denk dat er niemand geschikter voor is. Het is specialistisch werk dat gericht is op het enige waar ik als ADD’er en narcist een blijvende focus voor heb. Mijn eigen handicap. Dit is me in de loop van mijn weg hierheen ook iedere keer weer bevestigd. Door mijn neuroloog, psychologen, psychiaters en verpleegkundigen. Het is dus niet iets wat ik zo even uit mijn duim zuig. Het is een feit.

Maar het kost zoveel geld

De opleiding kost voor de 2 jaar dat hij duurt 4200 euro. Dat lijkt veel tot je je bewust wordt dat de gemeente dit geld niet zelf hoeft te dokken. Dit wordt door de overheid aan de gemeente gegeven in het kader van de participatie wet. En de gemeente heeft genoeg aangezien deze gemeente een van de weinigen is die overhoudt en dat vrolijk in de pot algemene middelen gooit. Ik vraag me af of daar niet een leuke rechtszaak van te maken valt???

Ik ben boos

Een gemeente die zegt erop gericht te zijn om mensen te laten participeren/werken daar geld voor krijgt en dat vervolgens zelf houdt deugt IMHO niet. Ik ga deze blog dan ook exposeren waar ik maar kan. Het is makkelijker in een uitkeringsregeling te komen dan eruit. Dat is de omgekeerde wereld. Mensen met een handicap zelfs dusdanig te behandelen dat ze slechter worden van de poging te participeren is misdadig. Dat laatste kan ik bevestigen, Als ervaringsdeskundige, als iemand die niet beter wordt van de voortdurende onzekerheid maar alleen maar slechter.

Moet dat echt zo Gemeente Leidschendam-Voorburg of kan dit anders?

Dialoog & Discussies